Blog

Maar Jezus sliep Featured

Written by
Rate this item
(0 votes)

overweging op zondag 27 september 2020      PG De Open Hof ~ Oud-Beijerland

 

doopdienst

 

inleiding op de lezingen

Als Matteus schrijft over een storm heeft hij het niet over het weer.

Maar over de omstandigheden waaronder de eerste gemeenteleden in Jeruzalem leven; Ze zijn met Jezus in zee gegaan en worden daarom vervolgd. Let op de eerste zin straks: Jezus stapte in de boot, en zijn leerlingen vólgden hem. Dáár gaat het over. Over Jezus volgen. En Matteus zoekt woorden voor de geloofsstrijd die dat geeft in de woorden van de Psalmen. Want zij zijn niet de eersten die het moeilijk hebben met hun geloof. Anderen gingen hen voor. Die met de Psalmen baden: Word wakker, Heer, waarom slaapt u. Maar het ook uitzongen en dankten: Want God is trouw en hij leidt ons naar een veilige haven. Dat lezen we in Psalm 107.

 

uit de Bijbel: Psalm 107: 1-2; 23-32 en Matteüs 8:23-27

 

Maar Jezus sliep 

In alle beweging en onrust van wat Matteus vertelt springt een zinnetje er voor mij uit: Maar Jezus sliep.

Op zich niet gek. Hij zal moe geweest zijn na een dag achtervolgd te zijn geweest door een menigte mensen die allemaal iets van hem willen. Én hij is aan boord gegaan bij vissers. Mannen die weten dat de wind grillig is op dat meer. Ze zullen wel vaker met dat bijltje gehakt hebben en het is altijd goed gekomen. Dus ik snap wel dat Jezus slaapt.

 

Toen onze kinderen kleiner waren deed ik ook wel eens mijn ogen dicht. Zo dat zij de kans kregen om hun eigen probleem op te lossen; om op te staan als ze waren gevallen; om iets op te biechten dat verkeerd was gegaan. Liefdevolle verwaarlozing noemden we dat. Natuurlijk wáren we er als vader en moeder om te troosten, om te beschermen, om op te rapen. Maar toch deden we onze ogen dicht omdat we erop vertrouwden dat zij sterk genoeg waren door alle goede dingen die wij er in hadden gestopt. En als elke ouder wisten en weten ook wij dat je je kinderen uiteindelijk moet loslaten. Dat zij hun eigen stormen zullen doorstaan. En het gaat. Ze redden zich.

Er waren ook momenten dat we beseften dat onze eigen armen tekort waren om hen te beschermen en te behoeden voor gevaar. Dat waren de momenten dat we herinnerd werden aan de belofte die wij deden toen zij werden gedoopt: Vertrouw je je kind toe aan God in goede en kwade dagen. En wij zeiden ja. Een broos vertrouwen dat we hen altijd hebben willen meegeven. God gaat mee. Hij opent nieuwe mogelijkheden.

Jezus slaapt. Want zijn vertrouwen op de Vader is groot. Evenals zijn vertrouwen op de leerlingen. Vissers waren ze. Als vissers van mensen zullen ze zich ook wel redden.

 

Ze maakten hem wakker

Waarom zou Jezus daar nog slapen?

Misschien omdat hij nog niet is wakker gemaakt. Hoe vaak denken wij niet dat we alles zelf aankunnen? Hoe vaak zeggen we niet dat we het liever zelf oplossen? Ik hoor het in ieder geval vaak genoeg mensen zeggen: hoe lastig het is om hulp te vragen. We ervaren het toch een teken van zwakte. We zijn liever niet aangewezen op anderen; liever onafhankelijk. Dus roeien we als gekken; vertrouwen we op ons eigen visserslatijn en komt het water ons tot de lippen. Maar we maken de Heer liever niet wakker. Want dat zou betekenen dat we moeten bekennen dat we het níet alleen kunnen; dat we onmachtig en hulpeloos zijn als onze wereld dreigt te vergaan.

God wekken betekent niet alleen dat wij ons in gebed tot hém keren maar dat ons gebed ook onze naasten bereikt. Want in hun vriendschap en de liefde komt Hij dichterbij. Een van de dingen die wij onze kinderen mogen leren, een van de dingen die we zélf mogen leren is het vragen om hulp. Iemand wakker maken. Ik heb een heel lief boek gekocht: De jongen, de mol en het paard. En daarin staat een prachtige zin: Wat is het moedigste dat je ooit hebt gezegd. Help.

 

Heer, red ons toch

Als de leerlingen Jezus wakker maken klinken hun woorden als een gebed: Heer, red ons toch, we vergaan! Marcus vertelt het nog indringender; de leerlingen maken Jezus wakker en zeggen: Meester, kan het u niet schelen dat wij vergaan?

Zo kan het soms lijken. Dat het God niets kan schelen hoe wij worstelen om boven te blijven. Alsof wij er helemaal alleen voor staan. Zo zullen de eerste gemeenteleden, oog in oog met de dood door vervolging, zich ook gevoeld hebben. Jezus is toch opgestaan? Hij heeft toch de dood overwonnen? Hoe kan het dan dat hij hen nu niet redt van de dood? Omwille van hem zitten ze nu in dit schuitje.

 

We kennen allemaal de tekst van de voetstappen in het zand. Een aansprekende tekst over onze voetstappen en die van God, omdat Hij naast ons gaat. We houden van deze tekst. Niet alleen omdat we ervaring hebben dat God ons draagt als we het moeilijk hebben maar juist ook omdat het onder woorden brengt dat we ons zo allemachtig alleen kunnen voelen, van God en mensen verlaten.

 

Maar als ik het spoor goed bekeek,

zag ik langs heel de baan,

daar waar het juist het moeilijkst was,

maar één paar stappen staan.

 

Ik zei toen “Heer waarom dan toch?

Juist toen ik U nodig had,

juist toen ik zelf geen uitkomst zag,

op het zwaarste deel van mijn pad..”

 

geloof en angst

Waarom hebben jullie zo weinig moed, kleingelovigen? Waar is hun geloof nu, nu ze geconfronteerd worden met de moeiten van het bestaan? Waar is jouw geloof als grote en kleine angsten zich aan je opdringen? Kunnen we het opbrengen om Jezus te blijven volgen ook als het moeilijk wordt? Jezus verwijt zijn leerlingen hun kleine geloof. En hij vraagt hen: waarom hebben jullie zo weinig moed? Waarom zijn jullie zo bang? Het tegenbeeld van geloof is nooit ongeloof. Het tegenbeeld van geloof is angst. Angst om de idee los te laten dat je het allemaal alleen kunt doen; of dat je alles alleen móet doen. Angst om om hulp te vragen aan mensen, aan God. Angst om om te komen. Het moedigste dat je kunt doen is roepen om hulp.

 

Toen stond Hij op 

Toen stond Hij op…… Matteus geeft een kort en krachtige samenvatting van het geloof dat ons draagt. Paasevangelie. Het water wordt kalm. Alles wat die eerste gemeenteleden moeten weten, alles waaraan wij ons vasthouden, is dat de onbeheersbare macht van de dood door Jezus is doorbroken. Wij zijn bij God in goede handen. Het schip met Jezus en zijn leerlingen bereikt veilig de overkant. Zo zullen wij eens de overkant bereiken en uitstappen op een andere oever, in een nieuw leven.

Dát is wat we NN vandaag meegeven in de doop. Zijn naam verbinden we met de naam van God, Ik zal er zijn en we zeggen tegen hem:

Wees maar niet bang.

We zullen hem en onze kinderen verhalen vertellen over mensen die dóór het water heen gered werden. Noach, Mozes, Jona. En zelfs over dat onbegrijpelijke grote wonder dat ons leven door het water van de doodsrivier heen wordt gered.

Read 54 times
More in this category: « Wat doe je hier? de uitnodiging »