Blog

Het komt ons aanwaaien! Featured

Written by
Rate this item
(0 votes)

overweging op Pinksterzondag 31 mei 2020         

PG De Open Hof ~ Oud-Beijerland

vieren in coronatijd

 

uit de Bijbel: Galaten 5: 22-26 en Handelingen 2: 1-11

 

de Geest krijgen

Preken maken is hard werken. En het lukt niet altijd even goed.

Soms ben ik maar half tevreden maar omwille van de agenda denk ik dan: het moet maar zo. En dan kan het gebeuren dat ik hier sta en dat mijn woorden klinken zoals ze moeten klinken; of ze vleugels krijgen. Het lijkt dan of ik plotseling zelf het belang van de tekst doorheb en weet hoe ik moet zeggen wat ik thuis heb bedacht. Alsof ik de Geest krijg….

 

Ik vind dat een mooie uitdrukking omdat het aangeeft dat de Geest je zomaar kan overkomen. Als een onvermoed en ongedacht geschenk. Een geschenk waardoor je anders gaat klinken; of waardoor jullie anders gaan luisteren. Er vindt iets plaats dat er nog niet eerder was. Iets nieuws. Iets dat ons vernieuwt en verandert. Zoals die leerlingen van Jezus, mannen met gewone beroepen als visser en belastingambtenaar. En hoor ze nú eens spreken! Zo vol vuur en passie dat het bij iedereen aankomt. Ze zijn er vol van!

 

De gloedvolle toespraak die Petrus daarna houdt lijkt hem zomaar aan te komen waaien. Goed beschouwd is de Geest Gods adem. De levensadem die waait over de oervloed en waardoor schepping ontstaat; de levensadem in de neus van de eerste mens. Het is Gods spirit en geestkracht in de mensen waar wat van uitgaat. Mensen in de Bijbel. Mensen van altijd en overal, mensen van hier en nu. Mensen met grote namen, mensen als jij en ik. In ons is Gods adem. Als een geschenk. We ervaren het als we ergens warm voor lopen, een ingeving krijgen; als we de geestkracht voelen om dóór te gaan of aanvoelen dat het tijd is dat er een andere wind gaat waaien.

 

adem halen

Wij hebben het vaak over ‘adem halen’.

Alsof het iets is waarop we recht hebben; of iets in ons dat we alleen maar naar boven hoeven halen. Bij mijn fluitlessen en zanglessen heb ik echter iets heel anders geleerd: voordat ik ergens mee mag beginnen, blaas ik eerst uit. En dan, als mijn lichaam leeg is en er om schreeuwt om gevuld te worden, dan stroom ik vol. En dan kan ik ergens mee beginnen, met zingen of fluiten. Mijn instrument, mijn lichaam, heeft die adem niet van zichzelf, maar ontvangt die iedere keer als ik mij er voor openstel. Een belangrijk gebed van de kerk is dan ook het gebed om Gods Geest.

 

vervuld van de Geest

Wij weten dat wij die Geest nodig hebben, zo nodig als adem. Wij zijn een lege huls die gevuld moet worden, een huis dat bewoond wil worden. Net als toen ‘vervuld van de heilige Geest’. Daar bidden we om.

Als wij een huis zijn dat door Gods Geest bewoond wil zijn, dan vraagt dat om een kritisch deurbeleid. Welke drijfveren en motivaties willen de woning van ons dagelijks leven in? Zijn ze allemaal even zuiver? Hebben ze inderdaad te maken met God, of veel meer met mijn eigen verlangens. Wat leeft er in ons hart? Dat kritische deurbeleid noemt Paulus: de geesten onderscheiden. Weten wat je binnenlaat en met welke beweegredenen.

 

Als wij bidden om Gods Geest in ons leven, dan vraagt dat dus om zelfonderzoek: hoe welkom is zij eigenlijk? Wat huist er nog meer, wat houdt ons bezig/bezet?

 

wat zijn de goede vruchten?

Mensen die zich laten leiden door de heilige Geest, volgen ook de richting die zij wijst. Zij varen een eigen koers. Zij ervaren een innerlijke vrijheid om zó te leven dat zij tot bloei komen, vrucht dragen. Zij leven zó dat het bijdraagt aan de groei van anderen, aan de bloei van het gemeente-leven, of het samen-leven. Alle vruchten die Paulus opnoemt hebben te maken met relatie, met jij en de ander. Vriendelijkheid, geduld, zelfbeheersing…. die ander is ermee gemoeid. Ze duiden op een leefwijze die Gods wet vervult, zoals Christus dat deed. Hij vervulde de wet door God lief te hebben boven alles en de ander als zichzelf. Wie eenmaal die weg gewezen heeft gekregen, wijkt daar niet meer van af, zegt Paulus. Die leeft anders.

 

Vandaag, meer dan andere zondagen, zetten we de deur van ons leven open om Gods Geest onderdak te bieden. Wij stellen ons open om op adem te komen en ons te laten volstromen met levenskracht.

Inmiddels hebben we wel door dat een lange adem van ons wordt verwacht. Deze situatie is niet zomaar voorbij. Daarom bid ik God om zíjn adem in mij, in jullie. Om geduldig vol te houden en het goede te doen.

Ik weet ook van mensen die in ademnood zijn, benauwd door wat ze meemaken. Ik bid om Gods geestkracht voor hen.

En ik dank voor alle creativiteit, warmte, vriendelijkheid, geloof, goedheid die we in ons zelf en elkaar hebben ontdekt.

Read 79 times
More in this category: « Torenhoog schatzoeken »