Blog

een nieuw normaal Featured

Written by
Rate this item
(0 votes)

overweging op zondag 19 april 2020  PG De Open Hof ~ Oud-Beijerland

viering in Coronatijd   (afbeelding Prentenbijbel)

 

uit de Bijbel: Johannes 20: 19-25

 

het nieuwe normaal

Dat de wereld niet kan blijven zoals ze was, daarover zijn we het allemaal eens. We moeten op zoek naar een nieuw normaal. Een nieuw normaal in hoe en waar we werken, in hoe we onze vrije tijd besteden; een nieuw normaal in onze wereldwijde ambities, een nieuw normaal in ons omgaan met elkaar.

Dat nieuwe normaal zou wel eens heel lang op zich kunnen laten wachten. Want ‘back to normal’, hoe doe je dat als er zoveel verdriet is geweest, zoveel lijden? Hoe doe je dat als mensen, bedrijven in financiële problemen zijn gekomen? De wereld waarin we leven zal nog lang de napijn voelen en er zijn dingen stuk gegaan die niet meer te repareren zijn. Het nieuwe normaal zal altijd de littekens dragen van wat is geweest. Hetzelfde wordt het niet meer. Geldt datzelfde niet voor ons? Dat in ons eigen leven altijd zichtbaar zal blijven wat we hebben meegemaakt? Dat we allemaal onze zere plekken meedragen.

 

wonden

Op de avond van de opstandingsdag verschijnt Jezus aan zijn leerlingen. Hij komt in het uur van hun angst. De deuren waren gesloten. Hij komt in het uur van hun aangevochten vertrouwen. Ze hadden toch het goede nieuws gehoord, dat Jezus is opgestaan. Ze hadden het gehoord van Petrus, van Johannes, van Maria van Magdala. Alle drie waren ze getuige van een leeg graf. Maria had zelfs de Heer gezien. En toch hebben ze zichzelf opgesloten.

Afgesloten van de hoop dat het goed komt; afgesloten van wat Jezus hen zelf had voorgehouden, dat Hij zou opstaan uit de dood op de derde dag.

Als Jezus bij hen binnenkomt, dwars door hun angst en wanhoop heen, laat hij hen de wonden zien in zijn handen, in zijn zijde. De Opgestane Heer draagt voor altijd de littekens van wat hem is aangedaan. Pasen is dan ook geen makkelijke weg. Het is geen goedkoop happy end. De pijn komt erin mee.

Tomas wil er alleen aan geloven als hij ook die wonden mag zien. Hij kan niet zomaar over gaan tot een nieuwe orde van de dag. De pijn kan niet zomaar vergeten zijn. Dat zou alles wat Jezus heeft betekend ontkrachten. Hoe zijn liefde alles verdragen heeft, vergeven heeft. En zelfs sterker bleek dan de dood.

 

Door de scepsis van Tomas komt bloot te liggen dat wij moeten leren leven met het gegeven dat lijden en opstanding niet los verkrijgbaar zijn. Dat maakt ons leven tegelijk ondragelijk en dragelijk. Want het betekent dat wat geweest is niet ongedaan wordt gemaakt maar meewerkt aan wie wij kunnen zijn. Dat kan ik snappen zolang het goed met me gaat. Maar als het noodlot toeslaat, wordt het geloven op de tast.

 

opstaan

Pasen is dus geen happy end. We ploeteren na Pasen gewoon verder. Maar met de opdracht om ons niet zó te gedragen alsof het kwaad het laatste woord heeft. We moeten niet bang zijn om vanuit de liefde te leven. Ook wanneer ze van de heersende normen lijkt te verliezen. Pasen geeft ons de moed om op te staan in liefde tegen wat we normaal zijn gaan vinden in. Pasen geeft ons de moed om te leven ná wat ons is overkomen.

Daarom blaast Jezus zijn leerlingen nieuw leven in. Adem. Geest van God. En Hij schenkt hen het geschenk van de vergeving. Want als iets afstand tussen mensen kan overbruggen is het vergeving. Niet de boosheid, niet het omzien in wrok of zinnen op wraak kan ons doen opstaan tot een nieuw normaal. Dat deed Jezus ook allemaal niet. Hij kwam in liefde en opende met zijn vredegroet een nieuwe weg, een nieuw normaal.

Read 95 times Last modified on Apr 22, 2020

Related items

More in this category: « Goede Vrijdag Ik ga vissen »