Blog

Torenhoog Featured

Written by
Rate this item
(0 votes)

overweging op zondag 24 mei     De Open Hof ~ Oud-Beijerland

vieren in corona tijd

uit de Bijbel: Genesis 11: 1-9

 

een ambitieus project

Pieter Bruegel schilderde in de 16e eeuw deze toren van Babel.

Zo kolossaal is de toren dat het bouwwerk bijna het hele schilderij vult.

Rechts sturen de boten met bouwmateriaal aan op de haven.

Van dichtbij zie je de meer dan duizend mensen

die allemaal een taak hebben bij de bouw.

Op de derde etage is een grote processie aan de gang

met een geestelijke onder een rood baldakijn.

Ze passeren een boog in de vorm van een kerkraam.

Onder de stoet zijn ruiters te zien die de toren bestijgen.

En we zien verschillende uitkijkposten

om te zien of er geen ongewenst volk aan komt.

Er zijn takelwerktuigen om zo efficiënt mogelijk te werken.

Aan de verkleuring van de toren kunnen we zien

dat dit een project van tientallen jaren is.

Het gaat over de generaties heen.

Beneden zijn de stenen vergrijsd. Boven nog mooi rood.   

Zo hoog is de toren dat wolken langs drijven; de hemel is dichtbij.

 

Het bouwen van de toren van Babel staat dan ook symbool

voor het voortdurende streven van de mens naar het hoogst haalbare.

Het gaat over mensen die creatief zijn; ze vinden bakstenen uit.

Maar ook over mensen die zich willen laten gelden en bewijzen.

Ze willen beroemd zijn; mensen waar tegen op wordt gekeken.

Ze vertrouwen op eigen kunnen en op de onbegrensde mogelijkheden van de techniek. De toren, zoals Bruegel die schildert, houdt mensen bijeen in een gezamenlijk streven. Zelfs de kerk is er onderdeel van.

 

eensgezind

Het is een beetje eng om het zo met elkaar eens te zijn dat alles gericht is

op dat ene, grote, project. Wát, als je niet gelooft in dat project?

Wát, als je niet mee wilt doen, of niet mee kunt doen?

Wát, als jij een andere mening bent toegedaan, met een andere tong spreekt?

Wát als jij anders bent dan anderen? Wat dan?

 

Het is, naar Bijbelse normen, ook hoogmoedig

om zo met je hoofd in de wolken te willen leven.

God heeft toch juist de aarde aan de mens gegeven om te leven.

Mensen zijn van beneden, God is Die van Boven.

En bij die aarde hoort de opdracht aan de aardbewoners.

Wees vruchtbaar en word talrijk en bevolk de aarde.

Zorg voor de aarde en alles wat leeft.

En dáár gaat het dus mis.

De eensgezindheid van de mensen die bouwen aan de toren gaat dwars tegen de bedoeling van de Schepper in.

 

angst

De mensen hebben angst om verspreid te raken over de hele aarde.

Angst om de controle en het overzicht te verliezen.

Angst voor wat of wie anders is. Ze willen bij elkaar blijven.

Die toren zal hen zekerheid geven, houvast.

Een baken in tijd en ruimte.

Maar God heeft de mens niet bedoeld om vast te zitten.

Léven is meedeinen op de golven van de tijd,

meegaan met de seizoenen die hij geschapen heeft.

Oók met de seizoenen van het leven;

het leven dat zich met alle ups en downs aan je voordoet.

Léven is vruchtbaar leven. Zó leven dat anderen er vruchten van kunnen plukken. Het is dus ook, zoals Jezus later zal zeggen, een beetje sterven.

Jezelf afleggen om er te zijn voor de ander.

Jezelf durven geven; jezelf durven overgeven aan wat er op je pad komt.

Híj durfde dat. Hij was mens zoals God dat voor ogen stond.

 

Leven als Jezus is verspreid worden over de aarde.

Als een zaad uit Gods hand vallen en overal heen dwarrelen,

elk met een eigen opdracht in dit leven, elk met een eigen plaats om te zijn.

Op die manier leven is leven voorbij de krampachtigheid.

Niet iedereen hoeft dezelfde taal te spreken;

niet iedereen hoeft hetzelfde doel te hebben.

We hoeven elkaar niet de loef af te steken, de beste te zijn.

Het gaat niet om de hoogte van ons leven met elkaar. Maar om de breedte.

Waar de mens angst heeft om te leven,

daar heeft God angst voor wat mensen allemaal kunnen uitdenken

als ze eenmaal het hoogste punt van de toren hebben bereikt.

Wát als mensen zich God wanen?

Zullen ze dan nog toekomen aan het antwoord op de twee belangrijke vragen die Genesis stelt: mens, waar ben jij?

En: mens, waar is jouw broeder of zuster?

Als mensen zich God wanen, zullen zij dan nog kritisch naar zichzelf kijken

en bedenken waarin ze kunnen groeien?

Als mensen zich de koning in hun eigen ivoren toren wanen,

zullen zij zich dan nog bekommeren om hun medemens?

 

heilzame verwarring

God brengt een spraakverwarring teweeg zodat mensen elkaar niet meer verstaan. En zó, vertelt het verhaal, zó is het gekomen

dat we allemaal een andere taal spreken.

Maar de les die we leren is dat we moeite moeten doen om elkaar te begrijpen. Omdat er net zoveel meningen en overtuigingen als mensen zijn.

Er mag dus tegenspraak zijn. En debat.

De les die we leren is dat we elkaar zoeken, door te luisteren;

door het eigenbelang ondergeschikt te maken aan het welzijn van de ander.

Veel torens zijn omgevallen de laatste weken.

Heilige huisjes, bolwerken, zekerheden, alles wankelt.

Ik hoop en bid dat de val van deze tijd ons zal inspireren tot een beter mens-zijn.

Een mens-zijn dat antwoord weet te geven op de oervragen:

waar sta jij als mens en waar is jouw medemens.    

Read 65 times Last modified on May 26, 2020