Blog
Print this page

het koord van de hoop Featured

Written by
Rate this item
(0 votes)

overweging op Startzondag 15 september 2019       

PG De Open Hof – Oud-Beijerland

 

uit de Bijbel: Jozua 2: 6-21

 

het touwtje uit de brievenbus

In 2016 uitte Jan Terlouw in een indrukwekkende toespraak in De Wereld Draait Door zijn bezorgdheid over de wereld waarin wij leven. Hij vertelde over het touwtje uit de brievenbus, herinnering aan een tijd en een manier van omgaan met elkaar. Je kon bij iedereen naar binnen zonder aan te bellen. Dat touwtje vertelde van vertrouwen; van een manier van omgaan met elkaar. Dat touwtje werd symbool voor iets dat we zijn kwijtgeraakt.

Want er hangen geen touwtjes meer uit brievenbussen en vaak is ook de achterdeur op slot. We vertrouwen elkaar niet meer. We wantrouwen de politiek; we wantrouwen elkaar en timmeren alles dicht met zoveel mogelijk regels en voorwaarden. Met lede ogen zien we hoe de samenleving verhardt en dat we steeds minder van elkaar kunnen hebben. We zijn zelfs bang voor elkaar; bang in het donker bij de bus, bang voor groepen jongeren, bang voor wat anderen zeggen. Deuren gaan niet makkelijk meer open maar blijven eerder dicht.

 

De deur van Rachab stond altijd open. Dat betekent haar naam ook: openen, ruimte maken. Cynici zullen zeggen: logisch dat ze zo heet. Haar huis, haar bed, haar armen, haar benen, staan open tegen betaling. Een rood touw hing als reclamebord uit het raam. Maar zó wil het verhaal niet verteld worden. In dit verhaal doet zij haar naam eer aan door ruimte te maken voor de God van Israël. Díe God wil ze haar vertrouwen geven.

 

de rode draad

Rachab kent God niet. Alleen van horen zeggen, van verhalen. Ik heb gehóórd, zegt ze, dat de Heer de zee voor jullie heeft drooggelegd. Ik heb gehóórd dat jullie machtige koningen vernietigend hebben verslagen. En toen we dat hoorden werden we bang en wanhopig. Rachab kent God niet maar heeft wel dóór wat de rode draad is. Als God zijn volk doet uittrekken, zal Hij hen ook weer ergens binnen laten trekken. Ik wéét, zegt ze, dat de Heer dit land aan jullie heeft gegeven. Rachab doorziet dat deze God consequent is en trouw aan zijn volk. Daarmee is zij doorgedrongen tot het hart van de Tora. Maar evengoed tot de kern van het evangelie. Niet voor niets wordt zij daarom genoemd als een van de stammoeders van Jezus. (Matteus 1: 5) Niet voor niets wordt zij door de eerste christenen eervol vermeld vanwege haar daden die voor zich spraken. Want geloof zonder daden is een dood geloof. (Hebreeën 11: 31 en Jacobus 2:25)

 

het touwtje van de hoop

Vanwege de verhalen waagt Rachab het erop. Zij helpt de twee spionnen ontsnappen. In ruil vraagt zij een goede daad terug. Geef mij de zekerheid dat jullie mij en mijn familie zullen sparen. Red ons van de dood.

Dat rode koord moet uit het raam hangen. En als de muren van Jericho zullen vallen, zal de verwoesting aan haar voorbij gaan (lees verder in Jozua 6: 15-25). Het klinkt bijna als een spiegelverhaal van wat eerder gebeurde: Gods volk smeerde bloed aan de deurposten zodat de dood aan hen voorbij zou gaan en zij gespaard zouden worden, gered van de dood. (Exodus 12:7 en 13)

 

Er is bijzonders met dat rode koord van Rachab. Het Hebreeuwse woord dat wordt gebruikt betekent namelijk ook ‘hoop’. (tikvaw; ook te vinden o.a Ruth 1:12, Job 7:6 en Ps 62:6) Het is het touwtje van de hoop. De hoop dat God betrouwbaar is en de lijn van de bevrijding zal doorzetten. De hoop dat het God om ons leven begonnen is, niet om onze dood.

 

We bezinnen ons op een nieuw seizoen. Anders ook, met één predikant in plaats van twee.

En dít zouden onze beleidsvoornemens kunen zijn:

-het touwtje uit de brievenbus. Dit huis staat open voor wie er maar binnengaat. In dit huis is vertrouwen. Vertrouwen in elkaar. Dat we met elkaar staan voor de opbouw van deze gemeente. En iedereen is daarin even betekenisvol. We mogen elkaar ons hart toevertrouwen; onze vragen en vreugde, onze hoop en ons geloof. Dat lijkt vanzelfsprekend maar het vraagt om onze inzet en volharding om het ook waar te maken.

-de rode draad. Wíj bewaren de schat aan verhalen die stuk voor stuk vertellen van een God die ons leven op het oog heeft, ons sámen leven. Zijn bemoeienis met ons leven is gericht op vrij zijn, op heel zijn. Hij wijst ons altijd de weg vooruit. Hij wijst zelfs de weg door de dood naar het leven in zijn zoon. Dat mogen we zelf iedere keer opnieuw tot ons laten doordringen. En we mogen het ook uitdragen. Doorgeven. Aan de volgende generatie, aan wie hier binnenkomt.

-het touwtje van de hoop. We kunnen geloven vrede een onhaalbare zaak is. We kunnen ontkennen dat het klimaat verandert en de natuur uit evenwicht raakt. We kunnen boven aan de trap gaan zitten met de deur angstvallig op slot. Maar in de kerk doen we dat allemaal niet. Uit ons venster hangt het rode touw van de hoop. En dat is geen naïef optimisme maar dat wat ons, en wie na ons komen, de moed geeft om ook hoopvolle dingen te doen.

Read 139 times Last modified on dinsdag, 17 september 2019 07:51
Lyonne Verschoor

Latest from Lyonne Verschoor