Blog

Kerk zonder dak

kerk (z)onder dak

Tijdens onze vakantie bezochten wij de resten van een oude abdij. Eigenlijk alles stond er nog: de muren hoog en fier, de bogen, de pilaren en de vensters…. Ongelofelijk hoe mensen dit met de middelen van de 13e eeuw voor elkaar hebben kunnen krijgen. Wat miste was het dak. Gek, maar dat heb ik helemaal níet gemist.

Natuurlijk liepen er toeristen rond en waren er mensen aan het fotograferen. Toch heerste er een serene rust. Je kon je nog voorstellen dat op die plek was gezongen en gebeden. En ik probeerde me voor te stellen hoe het geweest moest zijn om staande te blijven -ook in het geloof!-  tijdens de periodes van hongersnood en pest. Ik dacht aan het lied van Sytze de Vries (NL 280)

 

Dit huis van hout en steen, dat lang de stormen heeft doorstaan,

waar nog de wolk gebeden hangt van wie zijn voorgegaan,

 

dit huis dat alle sporen draagt van wie maar mensen zijn,

de pijler die dit alles schraagt, wilt Gij die voor ons zijn?

 

Maar dat dak, dat heb ik dus niet gemist. De hemel boven de abdijkerk was blauw. De zon liet Gods glimlach naar binnen schijnen. Op Facebook schreef ik bij de foto van deze abdij: De Eeuwige is boven je om je te zegenen. Er zat niets tussen mij en God; er was een prachtige verbinding tussen beneden en boven. Ik hoefde alleen maar op zoek te gaan naar waar het licht op zijn mooist naar binnen viel. Waar het op mij viel…

 

Zal dit een huis, een plaats zijn waar de hemel open gaat,

waar Gij ons met uw engelen troost, waar Gij U vinden laat?

 

Een jong musje, dat enorm zat te tetteren, werd gevoerd en de zwaluwen hadden er hun nesten gebouwd. In een van de boogramen zat een duif. Alsof Gods Geest daar aanwezig was.

 

Dit huis waar ’t woord aan ons geschiedt. God roept zijn naam over ons uit….

 

Het woord geschiedde aan mij, ik zag Psalm 84 duidelijk voor me en ik begreep daar tot in mijn tenen dat het met God goed toeven is. Je bent onder de pannen, ook zonder dak, waar je ook bent.

 

Dit huis slijt met ons aan de tijd, maar blijven zal de kracht

die wie hier schuilen verder leidt tot alles is volbracht.